Acayip bir duygu bu gerçekten…

Bir gün biri ile karşılaşıyorsun.

Her şey çok güzel başlıyor.

Sohbetler ve geceler birbirini izliyor.

Saatler, dakikalar onunla anlamsızlaşıyor, uykusuzluk onunla hiçe sayılıyor.

Bağımlılığın diğer adı O oluyor, onsuz geçen bir günün adı özlem oluyor.

Ama akıldan geçmiyor “acaba bir gün onu incitebilir miyim?” düşüncesi yada birgün benden uzaklaşır mı?

Çünkü öyle bir bağ ki bu adlandıralamayan, buna izin vermiyor, insan inanmak istemiyor.

Ama öyle bir an geliyor ki bir bakmışsın karşındakini kırmısşın istemeden de olsa

yada

korkularının gerçekliği bir tokat gibi bükmüş boynunu...

Yine inanmak istemiyorsun ama artık sende inandıramıyorsun samimiyetine,

senin için o bağın adına…